Przepisy z rodzaju: wędzonki

Każdy kto lubi przerastane tłuszczykiem mięso, niewątpliwie docenia walory smakowe wędzonej karkówki. Taka wędlina nie tylko cieszy smakiem, ale również i niebanalnym przekrojem. Do peklowania zastosowałem gotową mieszankę soli peklującej, oraz inne przyprawy, dziki którym mięso nabrało wyrazistego smaku.

Ostatnio coraz częściej wędzę ryby, co raz próbując innego gatunku, innej solanki i sposobu wędzenia. Tym razem kupiłem świeżego lina i postanowiłem zaryzykować z inną, pikantniejszą mieszanką przypraw. Lina, jak każdą rybę, przed wędzeniem należy dobrze przygotować tj. wyciąć skrzela i oczy (inaczej ryba szybciej będzie się psuć), oraz zeskrobać łuski.

Znajomy ze sklepu rybnego podarował mi tuszkę z dorsza (dorsz czarny). Postanowiłem ją sobie uwędzić. Stresu trochę było, bo nigdy nie wędziłem żadnej ryby. Przygotowanie dorsza do wędzenia jak i same wędzenie było jednak banalnie proste. Po wędzeniu nie przetrwał do następnego dnia. Został zjedzony jeszcze na ciepło. W kwestii ilości użytej soli do solanki, to każdy musi znaleźć swój próg słoności i dawkować ją pod swoje upodobania smakowe.

Polędwiczka wieprzowa to bardzo delikatne i smaczne mięso. Można ją wędzić na przeróżne sposoby. Mnie osobiście najbardziej odpowiada wędzona dymem zimnym, tak aby w środku pozostała surowa. Wędzę w ten sposób zazwyczaj kilka polędwiczek, każda obsypana innymi przyprawami. Przyprawa sułtańska z dużą ilością czosnku niedźwiedziego, sprawdziła się w roli posypki doskonale.

Surowe wędzonki smakują mi zarówno bez przypraw, jak i obsypane mieszankami. Tym razem obsypałem szyneczkę przyprawą „sułtańską”. W dużej mierze mieszanka ta, składa się z modnego ostatnimi czasy czosnku niedźwiedziego. Takie połączenie okazało się strzałem w dziesiątkę. Smak wędzonki idealnie komponuję się z tą mieszanką.

Przy okazji wędzenia boczków, jeden kawałek postanowiłem sparzyć, a nie jak zawsze podpiekać. Chciałem sobie porównać smak obydwu wyrobów. Po wystygnięciu i spróbowaniu, jednak bardziej do gustu przypadł mi boczek dopiekany w wędzarni. Smak miał bardziej wyrazisty i bardziej czuć było wędzenie. Boczek parzony z kolei był mniej słony oraz miał mniej wyczuwalny smak „wędzenia”. Polecam zrobić na oba sposoby i znaleźć odpowiedni dla siebie sposób wykonania.

Przy okazji wędzenia na surowo boczku oraz szynki nie mogło oczywiście zabraknąć schabu. Po uwędzeniu schab jest nazywany polędwicą. Stąd niektóre osoby, które na co dzień nie zajmują się przetwarzaniem mięsa, są trochę zdezorientowane tym nazewnictwem. Jako że mój kawałek schabu nie został sparzony ani dopieczony w wędzarni i pozostał surowy, nazywa się polędwicą łososiową.

Wędzenie na zimno polega na wędzeniu w temperaturze około 25°C - 30°C. Takie wędzenie pozwala produktom zachować naturalną strukturę i uzyskać delikatny smak i aromat dymu. Dzięki długiemu procesowi wędzenia zmniejszamy wilgotność wędlin, dzięki czemu wędliny takie są trwalsze.

Boczek wędzony na surowo lubię nie tylko do jajecznicy czy zupy. Na kanapce albo jako „zagrychę”, również spisuje się doskonale. Po pakowaniu próżniowym boczek jest dużo bardziej kruchy niż świeżo po uwędzeniu. Jednak, aby w pełni cieszyć się smakiem surowizny, należy pamiętać, żeby plasterki kroić bardzo cienko. Jeśli ukroimy zbyt grube kawałki, to będziemy go żuć jak gumę i cały czar pryśnie. Do wędzenia tym razem użyłem zrębek z czereśni. Polecam.

Przed świętami przygotowuję tradycyjne wędliny: szynki, boczki, karczek. Jednak staram się w tym czasie poświęcić im nieco więcej uwagi i stawiam raczej na sprawdzony, prosty przepis. Dlatego pozwalam by szynka wędziła się dłużej w niższej temperaturze, a do podpiekania używam zrębek owocowych (czereśni lub śliwy), żeby nadać im wyjątkowy kolor.