Przepisy z rodzaju: potrawy wielkanocne

Dawno nie robiłem żadnego pasztetu. Żeby było bardziej „fit”, wziąłem się za bary z pasztetem drobiowym. Do przyprawienia użyłem gotowej mieszanki do pasztetu. Zmniejszyłem jednak nieco proponowane dawkowanie i dorzuciłem od siebie majeranku i pieprzu czarnego. Efektem tej modyfikacji jest pikantny pasztet z dominującym, majerankowym smakiem

Każdy kto lubi przerastane tłuszczykiem mięso, niewątpliwie docenia walory smakowe wędzonej karkówki. Taka wędlina nie tylko cieszy smakiem, ale również i niebanalnym przekrojem. Do peklowania zastosowałem gotową mieszankę soli peklującej, oraz inne przyprawy, dziki którym mięso nabrało wyrazistego smaku.

Nie od dziś wiadomo, że proste rzeczy są najlepsze. Nie miałem pomysłu jak przyprawić mięso na kiełbasę surową, więc użyłem tylko trzech podstawowych składników: peklosól, pieprz i czosnek. Te podstawowe przyprawy w zupełności wystarczają, żeby stworzyć swojską, naprawdę pyszną kiełbaskę.

Nie samym mięsem człowiek żyje. Zdrową alternatywą są na przykład zapiekane „pasztety” warzywne. Ich przygotowanie jest banalnie proste, a większość składników jest łatwo dostępna. Do tego typu wyrobów zawsze używam przypraw z serii PdP – VEGA, a następnie doprawiam solą i pieprzem do smaku.

Pomysł na ten wyrób, powstał niejako przypadkowo, ponieważ podczas wyrobu kiełbas zabrakło mi jelit. W związku z tym szybko postanowiłem, że resztę farszu „zamknę” w szynkowarze. Aby wizualnie wyrób się trochę odznaczał, dodałem trochę ziaren czarnuszki, oraz podsmażoną na patelni paprykę słodką.

Naszła mnie ochota na zrobienie sobie frankfurterek. Bez większego kombinowania sięgnąłem bo gotową mieszankę do tej kiełbasy. Dodatkowo aby kiełbaska wyszła bardziej aromatyczna (bo taką lubię), dodałem mielonej gałki muszkatołowej. Z nadziewaniem wiadomo, więcej kombinowania niż z grubą kiełbasą, ale smak wynagradza włożony nakład pracy.

Kto powiedział, że kiełbasa swojska musi być wędzona? Wydaje się to oczywiste, ale część kiełbasy przyprawionej jak do swojskiej, postanowiłem tylko sparzyć. Ku mojemu zdziwieniu smakowo wyszło bardzo dobrze. Zarówno po ugotowaniu jak i po upieczeniu na patelni smak się obronił. Wiadomo nie było tego charakterystycznego „smaczku dymnego” jak w kiełbasie wędzonej, lecz niczemu to nie przeszkadzało.

Kolega namówił mnie bym spróbował trochę innej obróbki kiełbasy. Krótkie mieszanie, ciepła woda i natychmiastowe nadziewanie. Po nadziewaniu, kiełbasę wrzuciłem do parzenia do 60 stopni C w środku a następnie przełożyłem do wędzarni na osuszanie, wędzenie i dopiekanie. Brzmi co najmniej dziwnie, ale efekt takiej podwójnej obróbki jest zachwycający. Delikatna, niemal nie wyczuwalna skórka, a do tego miękka i krucha konsystencja kiełbasy warta jest takiego zachodu.

Polędwiczka wieprzowa to bardzo delikatne i smaczne mięso. Można ją wędzić na przeróżne sposoby. Mnie osobiście najbardziej odpowiada wędzona dymem zimnym, tak aby w środku pozostała surowa. Wędzę w ten sposób zazwyczaj kilka polędwiczek, każda obsypana innymi przyprawami. Przyprawa sułtańska z dużą ilością czosnku niedźwiedziego, sprawdziła się w roli posypki doskonale.

Sprawdzoną już bazę smakową do kiełbasy wiejskiej postanowiłem doprawić świeżo mielonym czarnym pieprzem. Jako, że użyta baza smakowa nie należy do specjalnie pikantnych, to zaryzykowałem i dołożyłem aż 3 gramy pieprzu na kilogram farszu. W efekcie wyszła dosyć pikantna kiełbaska w sam raz na spotkania w większym gronie na tak zwaną „zagrychę”.